The King Who Refused to Die (Zecharia Sitchin): Gılgamış romanı ve bilimin cevabı
Sitchin'in ölümünden sonra 2013'te çıkan romanı, Gılgamış Destanı'nı Anunnaki kuramıyla yeniden kurgular; Mezopotamya uzmanlarının ve astronominin cevabı kurgunun dayandığı iddiaları sınıyor.
- Tür
- Gizem / sözde bilim
- Yazar
- Zecharia Sitchin
- İlk yayın yılı
- 2013
- Türkçe baskı
- Ölmeyi Reddeden Kral — Omega
- Sayfa
- 256
The King Who Refused to Die (alt başlığı The Anunnaki and the Search for Immortality, yani "Anunnaki ve Ölümsüzlük Arayışı"), Zecharia Sitchin'in ölümünden sonra, 2013'te ABD'de Bear & Company yayınevinden çıkan romanıdır. Yayınevi onu yazarın "son eseri" olarak duyurdu. Gılgamış Destanı'nı Sitchin'in kendi kuramının ışığında yeniden kurgulayan bir hikâyedir.
Türkçede Ölmeyi Reddeden Kral adıyla, İpek Yeğinsü çevirisiyle Omega yayınevinin roman dizisinde 2014'te yayımlandı. Bu sayfa kitabın iddialarını tarafsızca özetliyor, ardından Gılgamış Destanı'nın gerçekte ne olduğunu ve Mezopotamya uzmanlarının Sitchin'e cevabını ayrıntılı veriyor. Önemli bir ayrım: bu kitap kurgudur; yazarın diğer kitapları gibi bir inceleme değil, onun kuramını bir hikâyenin zemini olarak kullanan bir romandır.
Kitap ne anlatıyor?
Yayınevinin tanıtımına göre roman, Sitchin'in en bilinen kitabı On İkinci Gezegen'in temel fikirlerini bir hikâyeye dönüştürüyor: Anunnaki'nin Sumer'deki varlığı, tanrı soylarının kökeni, uzay araçları teknolojisi ve Anu Kâhini'nin işleyişi. Anlatı, Gılgamış'ın tanrıça Ishtar ile ilişkisini ve onun ölümsüzlük arayışını merkeze alır. Yayınevi romanın, yazarın tartışmalı bulgularına yönelik eleştirileri kışkırtmamak için gizlice yazıldığını söyler; bu, yayıncının iddiasıdır ve bağımsız olarak doğrulanmış değil.
Kitap kütüphane kayıtlarında kurgu olarak sınıflandırılıyor (Library of Congress'in Amerikan edebiyatı sınıfı). Yani burada Sitchin'in dizisindeki iddialar bir romanın içinde, gerçek dünyadaki sınanabilir iddialar olarak değil, bir hikâyenin dayanağı olarak sunuluyor. Aşağıda yine de bu iddiaların bilimsel durumunu veriyorum, çünkü roman, yayıncının sözleriyle, yazarın "keşiflerini" hikâyeleştiriyor.
Kitabın özeti
Bu bölüm, yayınevinin tanıtımına dayanan bir özettir: tanıtım yalnızca açılış çerçevesini ve ana arayışı verdiği için kitabın sonunu doğrulayamadım ve burada anlatmıyorum; yani bu özet romanın sonunu açık etmez.
Hikâye günümüzün Londra'sında başlar. Astra adlı bir kadın, British Museum'un yeni Gılgamış sergisinin açılışına gider. Orada, kendisi hakkında bir yabancının bilmemesi gereken şeyleri bilen bir adamla tanışır. Adam, onun tanrıça Ishtar'ın soyundan geldiğini ve kendisinin Gılgamış'ın çağdaş bir "avatarı" olduğunu söyler. Gılgamış, Ishtar'ın ona yadsıdığı sonsuz yaşamı talep etmeye gelmiştir. Eski bir ritüeli yeniden canlandırdıklarında ikisi de Sumer'e, Gılgamış ve Ishtar olarak taşınırlar. Roman böylece geçmişle bugünü aynı kişilerin yeniden karşılaşması üzerinden bağlayan bir çerçeveyle kurulur; yayınevi bu çerçeveyi, yazarın ana kitabındaki temel fikirleri canlandırma aracı olarak sunar.
Antik Sumer'de Gılgamış kutsal görevlerini yerine getirirken bir şeyler ters gider: Anu Kâhini kralın hükümdarlığını onaylamaz. Anunnaki tanrıçası olan ve Gılgamış'a kısmi tanrısallığını veren annesi Ninsun'un yönlendirmesiyle Gılgamış, şehirden kaçarak Anunnaki'nin yasaklı bölgesine gider. Amacı Nibiru gezegenine ve ölümsüzlüğe giden yolu bulmaktır. Tanıtım metni bundan sonrasını "Gılgamış'la birlikte yolculuk edin" diye bağlar ve hikâyenin sonunu vermez.
Tanıtım metni romanın bazı öğelerini ayrıca sayar: eski Sumer'deki cinsel ritüeller, yazarın kuramındaki Anunnaki soy ağacı, uzay aracı teknolojisi, Anu Kâhini'nin işleyişi ve Gılgamış ile Ishtar'ın ilişkisi. Yani kurgu, destanın tanıdık figürlerini Sitchin'in dizisindeki Anunnaki dünyasının içine yerleştirir; yayınevi bunu bir "alegori" olarak da niteler.
Bu yapı, Gılgamış Destanı'nın ana iskeletine oturur: Destan da kralın dostu Enkidu'nun ölümüyle başlayan ölümsüzlük arayışını anlatır. Fark, Sitchin'in destandaki tanrıları ve yolculuğu Nibiru ve uzay araçları çerçevesine yerleştirmesidir; ayrıca modern çağdaki bir çerçeve hikâyesinin eklenmiş olması.
Yazar ve yazıldığı dönem
Zecharia Sitchin 11 Temmuz 1920'de Bakü'de doğdu, 9 Ekim 2010'da öldü. Londra Üniversitesi'nde ekonomi eğitimi aldı, İsrail'de editörlük yaptı ve 1952'de New York'a yerleşti. İlk kitabı The 12th Planet 1976'da çıktı; yedi ciltlik Earth Chronicles dizisi 2007'de tamamlandı. Dizi, dünya çapında milyonlarca sattı ve 25'ten fazla dile çevrildi.
The King Who Refused to Die Sitchin'in ölümünden üç yıl sonra, 2013'te yayımlandı. Bu yüzden kitabın yazım süreci hakkındaki bilgi, büyük ölçüde yayınevinden gelir. Yayıncı romanı "gizlice yazılmış", "alegorik" ve yazarın son çalışması olarak tanımlar. Yazarın kuramına temel olan metinlerin okunuşunu ise akademik dünya baştan eleştirdi: Michael S. Heiser çevirilerde çok sayıda yanlış saptadı, Ronald Fritze alıntıların bağlamdan koparıldığını belirtti ve Kenneth Feder, Sitchin'in işinin çoğunu arkeolojik buluntulara değil kendi çevirilerine dayandırdığını söyledi.
Bilim ne diyor?
Gılgamış Destanı gerçekte nedir? Destan, tek bir yazarın tek bir seferde yazdığı metin değil, yüzyıllar içinde gelişmiş bir edebî gelenektir. "Bilgames" adıyla Gılgamış hakkında beş ayrı Sumerce şiir yaklaşık MÖ 2100 dolayına tarihlenir; Eski Babil sürümü yaklaşık MÖ 1800'dür ve "Bütün krallardan üstün" ibaresiyle başlar. Bugün okunan Standart Babil sürümünü ise derleyici Sîn-lēqi-unninni'nin MÖ 1300-1000 arasında bir araya getirdiği kabul edilir; bu sürüm "Derinleri gören" ifadesiyle başlar ve 12 tablet üzerindedir. Standart sürüm, Hormuzd Rassam tarafından 1853'te Ninova'daki Asurbanipal Kütüphanesi'nde bulundu. George Smith 1872'de Society of Biblical Archaeology'de tufan tabletinin çevirisini sundu ve bu, destanla İncil'deki tufan anlatısı arasındaki benzerliği uluslararası habere dönüştürdü. Destanın günümüzdeki standart İngilizce çevirisi Andrew George'un 2003 tarihli Oxford University Press çevirisidir.
Destan ne anlatıyor? Uruk kralı Gılgamış, üçte ikisi tanrı olarak tanımlanan, halkına zulmeden bir hükümdardır; tanrılar ona karşı Enkidu'yu yaratır. İkisi dost olur, Humbaba'yı öldürür; Gılgamış'ın reddettiği Ishtar'ın gönderdiği Gök Boğası'nı da öldürürler. Enkidu ölünce Gılgamış ölümsüzlük arayışına çıkar, tufandan sağ kalan tek insan Utnapiştim ile karşılaşır ve ölümün insanın kaçınılmaz kaderi olduğunu öğrenir. Gençleştiren bir bitki elde eder, bir yılan onu çalar ve Gılgamış Uruk'a eli boş ama ölümlülükle barışık döner. Destanın temel mesajı, ölümsüzlüğün insana verilmediği ve insanın ölümlülükle barışması gerektiğidir.
Gılgamış tarihî bir kişi miydi? Arkeolojik kanıtlar, Gılgamış'ın MÖ 2600 dolayında yaşamış gerçek bir Uruk kralı olabileceğini düşündürür. Bu, destandaki olayların tarihî olduğu anlamına gelmez; Utnapiştim, tufan ve gençleştirici bitki gibi unsurlar anlatının edebî ve dinî dünyasına aittir.
Anunnaki kimdir? Mezopotamya'da Anunnaki, gökyüzü tanrısı An ile yer tanrıçası Ki'nin soyundan gelen ve insanların kaderini belirleyen tanrılardır. Adın en eski kullanımları, Gudea döneminden (yaklaşık MÖ 2144-2124) ve Ur III dönemindendir; Orta Babil döneminden (yaklaşık MÖ 1592-1155) sonra yeraltı dünyasının yargıçları olarak da anılırlar. Sitchin bunları, yaklaşık 450.000 yıl önce (bazı kaynaklarda 500.000) altın aramak için Dünya'ya gelen uzaylılar olarak yorumladı. Araştırmacılar bu yorumu sözde arkeoloji sayar ve Sitchin'in Sumer metinlerini bağlamlarından koparıp alıntıladığını belirtir. Eleştirmenlere göre Nibiru ve uzay araçları fikri Sumer metinlerinin yanlış anlaşılmasından doğar; romanın dayandığı çerçeve de bunu kapsar.
Nibiru gökbilime göre. Romanın arkasındaki kurama göre Nibiru her 3.600 yılda bir Dünya'nın yakınından geçer. Kepler'in üçüncü yasasıyla bu dönem, Güneş'ten yaklaşık 235 AU (1 AU, Dünya-Güneş uzaklığıdır) yarı büyük eksen demektir. Mike Brown, tarif edilen yörüngedeki bir cismin Jüpiter tarafından yaklaşık bir milyon yıl içinde fırlatılacağını belirtir. NASA'nın WISE taraması 2014'te Güneş çevresinde Satürn'den büyük bir cismin 10.000 AU'ya, Jüpiter'den büyük bir cismin 26.000 AU'ya kadar bulunmadığını gösterdi. Gerçek bir uzak gezegen hipotezi olan Dokuzuncu Gezegen ise ayrıdır: 5-10 Dünya kütlesi, 400-800 AU uzaklık, gözlemsel verilere dayanır ve hâlâ görülmemiştir. Daha geniş çerçeve için Güneş Sistemi nerede biter? sayfasına bakabilirsiniz.
Etkisi ve ödülleri
Yayıncı kitabı yazarın son eseri olarak sundu. Türkçeye çevrilip Omega'nın roman dizisinde yayımlanması, Sitchin'in kitaplarının Türkiye'de de okur bulduğunu gösterir. Akademide ise ciddiye alınmadı. Doğrulayabildiğim bir edebiyat ya da bilim ödülü yok.
Uyarlamaları
Kitabın bilinen bir film ya da dizi uyarlaması yoktur; sitemizde de ilgili bir dizi-film sayfası bulunmuyor.
Kimlere uygun, nereden başlanır?
Sitchin'in dizisini sevenlere ve Gılgamış temalı, bilim-kurgu çizgisinde bir roman arayanlara uygundur. Dizi okuru olmayanlar için önce On İkinci Gezegen iyi bir ilk adımdır; ardından Gökyüzüne Merdiven gelebilir. Romanı tarihî bir belge ya da Gılgamış Destanı'nın çevirisi olarak okumamak gerekir. Destanın kendisi için Andrew George'un çevirisi gibi bilimsel baskılar doğru kaynaktır. Gerçek uzay bilimine merak duyanlar için Carl Sagan'ın Kozmos kitabı iyi bir başlangıçtır.
Yazarın diğer kitaplarıTümü →
Dünya Tarihçeleri okuma sırası (Zecharia Sitchin): 7 kitap ve nereden başlanırZecharia SitchinSeri / evren
The End of Days (Zecharia Sitchin): Nibiru'nun dönüşü iddiası ve bilimin cevabıZecharia SitchinGizem / sözde bilim
The Earth Chronicles Expeditions (Zecharia Sitchin): iddiaları ve bilimin cevabıZecharia SitchinGizem / sözde bilim
The Cosmic Code (Zecharia Sitchin): DNA iddiası ve bilimin cevabıZecharia SitchinGizem / sözde bilim
Divine Encounters (Zecharia Sitchin): melek iddiası ve bilimin cevabıZecharia SitchinGizem / sözde bilim
When Time Began (Zecharia Sitchin): iddiası ve bilimin cevabıZecharia SitchinGizem / sözde bilim
























