Supergirl

Süpermen'in hikâyesi Kripton'un yok oluşuyla başlar, ama o felaketi hatırlayamayacak kadar küçükken gezegenden ayrılmıştır. Kuzeni Kara Zor-El için durum farklı: O, Kripton'dan kopan bir parçanın üzerinde büyüdü ve çevresindeki herkesin ölüşünü gördü. Craig Gillespie'nin yönettiği 2026 yapımı Supergirl, bu öfkeli ve yaralı genç kadını galaksinin uzak köşelerine, bir intikam yolculuğuna çıkarıyor. Film, yeni DC Evreni'nin (DCU) ikinci filmi.

Konusu

Kripton'un çekirdeği patlarken bilim insanı Zor-El, Argo kentini bir güç alanıyla gezegenden ayırıyor ve kentin bulunduğu kara parçası yıkımdan kurtuluyor. Kara, bu yüzen parçanın üzerinde dünyaya geliyor. Ancak ayrılma, Kriptonluları yavaş yavaş öldüren ışınımlı bir mineralin, kriptonitin açığa çıkmasına neden oluyor. Annesi Alura'yı kaybeden Kara, köpeği Krypto ile birlikte Dünya'ya gönderiliyor ve kuzeni Kal-El, yani Süpermen tarafından karşılanıyor.

Yıllar sonra Kara, Dünya'ya bir türlü yerleşemeyen, gezegenden gezegene dolaşıp 23. yaş gününü kutlayan bir gezgindir. Bir gezide tanıştığı genç Ruthye Marye Knoll, ailesini öldüren haydut lideri Krem'den intikam almak için ondan yardım istiyor. Kara önce reddediyor; ama Krem onun gemisini kaçırıp Krypto'yu zehirli bir okla vurunca her şey değişiyor. Köpeğin yalnızca üç günü vardır ve panzehir Krem'in üzerindedir. Kara ve Ruthye'nin yolculuğu, uzay korsanları, ödül avcısı Lobo ve gücünü kaybettiren yabancı bir güneşin altında sürüyor.

Yapım

Bir Supergirl filmi ilk olarak 2018'de, önceki DC sinema evreni için geliştirilmeye başlandı; karakter 2023'te The Flash filminde Sasha Calle'nin yorumuyla perdeye geldi. James Gunn ve Peter Safran DC Studios'un başına geçince proje yeniden kuruldu ve Ocak 2023'te, Tom King ile Bilquis Evely'nin Supergirl: Woman of Tomorrow çizgi roman dizisinin uyarlaması olarak duyuruldu. Senaryoyu Ana Nogueira yazdı. Avustralyalı oyuncu Milly Alcock Ocak 2024'te başrole seçildi ve karakteri ilk kez 2025'teki Superman filminin son sahnesinde canlandırdı.

Çekimler 13 Ocak 2025'te İngiltere'deki Warner Bros. Leavesden Stüdyoları ile Londra'da başladı, ardından İskoçya'ya taşındı ve 10 Mayıs'ta tamamlandı. Görüntü yönetmeni Rob Hardy; Gillespie, aksiyon sahnelerinde kameranın Kara'nın ruh hâlini yansıtmasını istedi: Öfkeliyken hırçın ve dağınık, sakinken akıcı. Çekimlerde ilk kaydedilen sahne, Kara'nın Dünya'ya varışıydı ve Alcock ile Süpermen rolündeki David Corenswet bu sahnede Kripton dilinde konuştu. Kadroda Krem rolünde Matthias Schoenaerts, Ruthye rolünde Eve Ridley, Kara'nın anne babası rolünde David Krumholtz ve Emily Beecham, Lobo rolünde Jason Momoa var. Görsel efektleri Digital Domain, Framestore ve Industrial Light & Magic paylaştı.

Alcock rol için çizgi romanlarda geçen beş uydurma dil öğrendi. Gillespie, Woman of Tomorrow'un kendisinin de bir western klasiği olan True Grit'ten esinlendiğini belirterek bu havayı senaryoya taşıdı; Logan ve John Wick'i de esin kaynakları arasında saydı. Kurgu sürecinde stüdyo iki farklı kurguyu deneme gösterimlerinde izleyiciye sordu ve sonunda, yönetmenin on bir dakika daha uzun versiyonu yerine kendi kurgusunu seçti. Müzik de el değiştirdi: Önce Ramin Djawadi, ardından Tom Holkenborg'un adı geçen filmin müziğini sonunda Claudia Sarne besteledi.

Film 22 Haziran 2026'da New York'un Brooklyn semtinde ilk kez gösterildi ve ABD'de 26 Haziran'da vizyona girdi. Eleştiriler karışıktı; Alcock'un enerjisi beğenildi, hikâye ise sıradan bulundu. 170-186 milyon dolarlık net bütçesine karşılık dünya genelinde 126,4 milyon dolarda kalınca gişede başarısız sayıldı. ABD'de 10 Eylül 2026'da HBO Max'te yayına girdikten sonra ise platformun en çok izlenen filmleri arasına yerleşti.

Bilimsel karne: Yeşil güneş, sarı güneş

Filmin en çarpıcı fikri, Kara'nın gücünün gökyüzündeki yıldıza göre açılıp kapanması. Bir gezegende yeşil bir güneşin altında halsiz düşen kahraman, gezegen dönüp gökyüzüne sarı bir güneş geldiğinde yeniden güçleniyor. Bu, Süpermen çizgi romanlarının 1960'lardan beri süren kuralının uzantısı: Güçler sarı güneş ışığıyla açılıyor, Kripton'un kırmızı güneşi altında sönüyor.

Gerçek gökyüzünde ise yeşil bir yıldız yok. Yıldızların renkleri sıcaklıklarına göre değişir ve tayflarındaki tepe noktasına göre "kırmızı", "sarı" ya da "mavi" diye anılır; ama her yıldız tayfın bütün renklerinde ışık saçar. Tepe noktası yeşile denk gelen bir yıldız bile çevresindeki kırmızı ve mavi ışıkla karışınca göze beyaz görünür. Gökbilimcilerin yıldız sınıflandırması bu yüzden olağan gözlem koşullarında yeşil, camgöbeği ya da mor yıldız tanımıyor. Aynı nedenle NASA'nın "sarı cüce" diye sınıflandırdığı Güneş'in ışığı da aslında beyaza yakındır.

Filmdeki başka bir ayrıntı daha ilginç: Kara'nın gücünün dönüş yönüyle değişmesi, bir gezegenin iki farklı yıldızın ışığını aynı anda alabileceği izlenimini veriyor. Birden fazla yıldızın bulunduğu sistemler gerçekte yaygın; NASA'nın anlattığına göre bize en yakın yıldız sistemi Alfa Centauri bile üç yıldızdan oluşuyor. Kripton'un parçalanması ise yine bilimkurgu: Bir gezegenin çekirdeği yıldızlar gibi patlamaz; NASA'ya göre süpernova yalnızca büyük kütleli yıldızların demir çekirdeğinin çökmesiyle gerçekleşiyor.

Etkisi

Supergirl, DCU'nun "Tanrılar ve Canavarlar" bölümünün ikinci filmi oldu ve Kripton'un mirasını bir kadın kahramanın gözünden anlatan nadir büyük yapımlardan biri. Gişedeki hayal kırıklığına rağmen Alcock'un Kara yorumu, evrenin sonraki filmleri için güçlü bir karakter bıraktı.

Kısaca

• Yıl: 2026
• Yönetmen: Craig Gillespie
• Senaryo: Ana Nogueira
• Süre: 108 dakika
• Oyuncular: Milly Alcock, Matthias Schoenaerts, Eve Ridley, David Krumholtz, Emily Beecham, Jason Momoa
• Evren: DC Evreni (DCU), ikinci film